ตอนที่ 20 สำนักนิกายของเราแม้แต่สำนักนิกายระดับสามยังไม่นับว่าเป็น

“อ๊ากกก!”

ฝานเหลียนทั้งอับอายทั้งเดือดดาล “เฉาจาว เจ้ายังอยากกินข้าวอยู่หรือไม่!”

เฉาจาวหันกลับไปกล่าวกับผู้อาวุโสเสียงมายาโดยตรงว่า “ผู้อาวุโส ข้าหิวเหลือเกิน”

“การปล่อยให้หิวเช่นนี้ย่อมไม่ดี ข้าจะเรียกศิษย์ไปเตรียมอาหารเดี๋ยวนี้”

ผู้อาวุโสเสียงมายากล่าวพลางเรียกศิษย์ที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามา

ฝานเหลียนมีสีหน้าตาค้างอ้าปากหวอ “...” นางมองผู้อาวุโสเสียงมายาด้วยความน้อยใจ “ผู้อาวุโส...”

ผู้อาวุโสเสียงมายา “เฉาจาวยังไม่ได้ตัดธัญญาหาร เจ้าย่อมต้องดูแลนางให้มากสักหน่อย”

“……ก็ได้”

เมื่อได้ยินผู้อาวุโสเสียงมายากล่าวเช่นนั้น ฝานเหลียนก็ไม่แสดงอารมณ์คุณหนูใหญ่อีก นางปรายตามองเฉาจาวอย่างหงุดหงิด ก่อนแค่นเสียงหึเบา ๆ “ไปเถิด ยัยผีหิว ข้าจะพาเจ้าไปกินข้าว”