ตอนที่ 3 พวกผู้บำเพ็ญกระบี่นี่จนจริงๆ

เจ้าขี้เมาที่นอนอยู่บนพื้นสะดุ้งเฮือก ก่อนกอดไหสุราเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

เฉาจาวมองเขาอย่างจริงใจ “ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงดื่มมากมายถึงเพียงนี้อีกแล้วเล่า ไปเถิด ข้าจะพาท่านกลับเอง!”

จีอู๋เช่อ “?”

ลูกจ้างภัตตาคารก็หยุดฝีเท้า มองนางอย่างฉงน “เจ้าเป็นลูกสาวของเจ้าขี้เมาเฒ่าผู้นี้หรือ? เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าจึงไม่เคยพบเจ้าเลย”

“เฮ้อ...” เฉาจาวแสดงฝีมือการแสดงออกมาเต็มที่ นางปาดน้ำตาที่หางตาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแอ “สภาพของท่านพ่อข้าเป็นเช่นนี้... พี่ใหญ่สงสารข้า จึงไม่ยอมให้ข้ามาที่นี่ในวันปกติ”

ผู้คนโดยรอบต่างเข้าใจเรื่องราว พากันมองนางด้วยความสงสารและเวทนา

ลูกจ้างภัตตาคารเองก็มีสีหน้าทนดูต่อไปไม่ไหว เขาโบกมือ “รีบพาท่านพ่อของเจ้ากลับไปเถิด คราวหน้าค่อยมาจ่ายค่าสุรา”