กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 803 เจ้าเรียกข้าว่าเฉินจืออันก็ได้
อูหรงเดินออกมาจากทุ่งร้างอันมืดมิด
ราวกับเทพองค์หนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืด
เขาเดินขึ้นมาบนหัวกำแพงเมืองอย่างสบายอารมณ์ สายตาตกลงบนค่ายกลลักฟ้า ถอนหายใจพูดว่า “พวกเจ้า ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักที!”
“จากเขตต้องห้ามมาถึงทุ่งร้างข้าใช้เวลาสิบแปดปี จากทุ่งร้างมาถึงใต้กำแพงเมืองข้าใช้เวลาหกสิบปี จากใต้กำแพงขึ้นมาบนหัวกำแพงข้าใช้เวลาห้าร้อยปี ตลอดทางที่เดินมา ข้าสูญเสียไปมาก ข้าฆ่าพี่ฆ่าน้อง สังหารลูกน้องของตัวเอง ข้ากินพวกมัน กลืนวัตถุอมตะของพวกมัน ปล่อยให้พวกมันตายอยู่กลางทาง!”
เสียงของเขาต่ำ ดวงตาทอดลงต่ำ ราวกับนึกถึงอดีตที่ไม่อยากหวนคิด ทำให้ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่บ้าง
แต่แล้วในเสี้ยววินาทีต่อมา