กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 745 ข้าไม่กินเนื้อวัว
“ที่แท้ นี่แหละคือของขวัญที่เจ้าเหลือไว้ให้มนุษย์โลก”
ฟ้ามองเฉินจือไป๋ ดวงตาที่เคยเฉยชาค่อย ๆ มีอารมณ์เพิ่มขึ้นมา
นั่นคือความโกรธ
จากนั้นใบหน้าที่ยังเหมือนไพ่ป๊อกก็เริ่มบิดเบี้ยว
ตอนแรกยังแข็งทื่อ ไม่นานก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น
เหมือนเครื่องจักรเย็นชาไร้หัวใจที่จู่ ๆ ก็รู้ตัวว่าตัวเองเป็นคน
ที่แท้ตัวเองก็โกรธเป็น
มีทั้งโกรธ มีทั้งดีใจ มีทั้งเศร้า มีทั้งสุข!
ความรู้สึกนี้ดูวิเศษเหลือเกิน มันค่อย ๆ กางแขนทั้งสองข้างออก เหมือนทารกแรกเกิดที่กำลังโอบกอดโลกใบนี้