กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 734 แผ่นดินงามดั่งภาพวาด
“ดาบของเจ้าออกไม่ได้!”
ในรถม้า เสียงของเฉินจือไป๋ที่เหนื่อยล้าดังขึ้น
เจียงไป๋หู่เปิดม่านออก ประคองเขาลงจากรถม้า หลายวันไม่ได้ปรากฏตัว ตอนนี้ผมสองข้างเริ่มขาว หน้าซีดราวกระดาษ เสื้อคลุมตัวใหม่กลายเป็นตัวเก่า ผอมจนเห็นกระดูก ราวกับลมพัดนิดเดียวก็ล้ม
แต่พอเขาโผล่ออกมา เสียงดาบกังวานของโลกเซียนอู่ก็เงียบหายไปในทันที
เพราะจอมดาบที่หยิ่งผยองไม่เห็นใครในสายตา กลับอ่อนโยนราวลูกแมวตัวน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าบัณฑิตผู้นี้
“พี่ใหญ่!”
เฉินจือมิ่งยืนอยู่บนยอดเขา โค้งคำนับแต่ไกล ดวงตาที่เคยเย็นชาและหยิ่งทะนงคู่นั้นมีแววน้อยใจอยู่บ้าง “พี่ใหญ่ ข้าโตแล้วนะ!”