กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 730 ทำไมต้องก้าวเท้าซ้ายก่อน?
ยิ่งภัยฟ้าถล่มรอบหกสิบปีใกล้เข้ามาทุกที
ท้องฟ้าสีหม่นก็ยิ่งกดต่ำลงทุกวัน แค่เพิ่งต้นฤดูใบไม้ร่วง หญ้าบนทุ่งร้างก็เหลืองกรอบไปหมดแล้ว
มีเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ปนมากับลม ราวกับมีดกรีดผ่านทุ่งร้าง กรีดจนเจ็บแสบ!
คนเป็นล้านที่รวมตัวอยู่ที่หน้าผาตี้หยา พอรู้ตัวว่าศีลธรรมเอามัดเฉินจือไป๋ไม่ได้ ก็ค่อย ๆ หมดความกล้า แม้แต่คุณธรรมความชอบธรรมที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องตายตัว ก็เหมือนถูกลมหนาวพัดจนไม่เหลือสักนิด
คนที่ล้อมอยู่ข้างหน้าผาตี้หยาน้อยลงเรื่อย ๆ
ผ่านไปเดือนเดียว ฝูงคนที่เคยแน่นขนัดก็เหลือหร็อมแหร็ม มีแค่หยิบมือที่ยังดื้อสู้ต่อ
ม้าดำตัวเก่าลากรถเก่า ๆ ค่อย ๆ เดินลงมาจากหน้าผา