เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 708 คนใกล้ตายก็มักเหิมเกริมสักหน่อย
“ใช่จืออันรึเปล่า?”
ยืนอยู่คนเดียวในแดนต้องห้ามที่ร้างเปล่า ดวงตาคู่อ่อนโยนของเฉินจือไป๋ค่อย ๆ ถูกความเหนื่อยล้ากัดกินจนเต็ม
เที่ยวเตร่ไปตามแม่น้ำแห่งกาลเวลาคนเดียวเป็นพันเป็นหมื่นปี เล่นหมากกับวิถีสวรรค์ของสองฟ้าดิน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ตายจากไปจนวิถีดับสูญ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องเดินเส้นทางเก่าซ้ำ รื้อฟื้นคนเก่า ๆ ขึ้นมา ปะผุซ่อมแซม วางหมากครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า
ต่อให้เก่งอย่างเฉินจือไป๋ ตอนนี้ก็มาถึงขั้นไส้ตะเกียงใกล้มอด น้ำมันใกล้หมดแล้ว
ผลดวงธรรมต้นกำเนิดของเขา ทนรับการเกิดใหม่อีกครั้งไม่ไหวแล้ว
ชาตินี้
ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว มันจะเป็นครั้งสุดท้ายทั้งนั้น
ยืนอยู่คนเดียวในแดนต้องห้ามเนิ่นนาน เสื้อคลุมเก่าของเฉินจือไป๋ขยับเล็กน้อย เขาหันตัวจากไป
พอปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง