กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 667 เข้าสู่วังจอมเทพ
ตาจางเป็นแค่มดตัวหนึ่ง
ในกองทัพเผ่ามนุษย์ที่กว้างใหญ่ไพศาล แม้เขาจะก้าวเข้าสู่ขั้นทะลวงลี้ลับแล้ว ก็ยังเป็นแค่ทหารเล็ก ๆ คนหนึ่ง
ขี้ขลาดกลัวตาย ชอบตุกติกเอาเปรียบ
กระดูกยังถูกกว่าหญ้า ไม่รู้จักมารยาทและความละอาย ก่อนที่สำนักเขาซานจะตั้งตัวขึ้นมาได้ ใคร ๆ ก็สั่งให้เขาคุกเข่าได้ทั้งนั้น
คุกเข่าเสร็จเขาก็ยังลุกขึ้นจากพื้นพร้อมรอยยิ้มได้ทุกที แล้วไปพูดตอนไม่มีคนฟังว่า “ก็ถือว่าข้าเป็นพ่อมัน คุกเข่าให้ลูกตัวเองแล้วกัน”
แต่คนเล็ก ๆ ที่ชีวิตถูกกว่าหญ้าคนนี้ กลับส่งเสียงคำรามลั่นจนหูอื้อออกมาในเสี้ยวระหว่างเป็นกับตาย ภายใต้แรงกดดันของอริยะตนหนึ่ง
“หนวกหู!”