เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 447 เกมนี้ ถือว่าข้าแพ้
ธารกาลเวลา
ไม่ใช่ผู้ถึงขั้นจักรพรรดิก็เหยียบเข้าไปไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยื่นหมัดออกมาจากหมื่นปีก่อน!
หมัดนี้ถูกกฎเต๋าบดขยี้ไปในธารกาลเวลา พลังอำนาจสูญเสียไปกว่าครึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น ตอนที่เขายื่นหมัดนี้ออกมาบนกำแพงเผ่ามนุษย์ มันก็ยังทุบร่างเนื้อของเทพจักรพรรดิแตก แม้แต่กฎเต๋าของเทพจักรพรรดิก็ถูกบดขยี้ไปกว่าครึ่ง
หลังยื่นหมัดออกไป
หวงกู่มองเงาร่างเลือนรางข้างกายนั้น ดูเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ล้วงกลองสั่นเด็กเล่นลูกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เงาร่างนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้ามองม่านฟ้า ยื่นหมัดออกไป หมู่เมฆดำบนม่านฟ้าถูกเขาทุบแตกกระจาย ศพที่แตกสลายกองอยู่ใต้กำแพงเผ่ามนุษย์ลอยขึ้นมาทีละศพ เลือดไหลมารวมกัน แล้วอุดลงในกำแพงเมืองที่ถูกทุบแตก
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว
หวงกู่หันไปมองโลกต้าฮวงแวบหนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงหัวเราะนั้นวังเวงและเศร้าสลด