เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 413 ภูเขาถิ่นเถื่อน
“ลูกอกตัญญู ไม่รู้จักเบามือบ้างเลยเหรอ? เจ็บจะตายอยู่แล้ว ข้าเนี่ย...”
สนามรบขั้นอริยะ ในภูเขาถิ่นเถื่อน
อันหลานนอนอยู่ในโลงหามเซียน ชุดขาวเปื้อนเลือด ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยกระบี่
ห่างออกไปไม่ไกล เฉินอาหมานคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่บนแท่นบูชาขุนพล ตัวเปื้อนเลือดเหมือนกัน ตรงอกกับท้องยังมีแผลน่ากลัว ดูเหมือนมีคนต่อยหมัดหนึ่งออกมา ทะลุร่างเขาขาดไปเลย
รอยยิ้มเซ่อซื่อแบบเดิมของเขาหายไปหมดแล้ว ร่างที่เคยสูงไม่ถึงเจ็ดฉื่อกลายเป็นเก้าฉื่อกว่า แม้จะคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่บนพื้น แต่ปราณมารดำมืดที่ยังเหลืออยู่บนตัวก็ทำให้เขาดูราวกับจอมมารไร้เทียมทานที่ยืนตระหง่านค้ำฟ้า!
ตรงหน้าเฉินอาหมาน ซากศพแตกกระจายเต็มพื้น เลือดนองเป็นทะเลจนไม้พายลอย ศพกองเป็นภูเขา ดูราวกับนรกบนดิน กฎเต๋าวุ่นวายสานกัน แผ่ข่มขวัญน่าสะพรึง