เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 เข้าสู่สนามล่าสัตว์
เฉินจืออันชูนิ้วกลางใส่ท้องฟ้า
เขาคิดว่าช่วงนี้ตัวเองฝึกจิตฝึกใจมาเรื่อย ๆ ก็นับว่าเป็นคนใส่เสื้อคลุมยาวที่ได้มาตรฐานแล้วคนหนึ่ง
แต่ฟ้าขี้ขโมยนี่มันรังแกกันเกินไปจริง ๆ
โลกต้าฮวงก็จนเข็นอยู่แล้ว นอกจากตระกูลจักรพรรดิที่ห้อยอยู่บนม่านฟ้ากับสำนักที่ซ่อนตัวจากโลก ที่เหลือก็เป็นพวกซวยที่ลำบากกันทั้งนั้น อุตส่าห์ได้มาแดนศักดิ์สิทธิ์สักครั้ง ยังต้องมาโดนมันคิดบัญชีแบบนี้อีก
พูดไปแล้วโลกต้าฮวงยังเป็นสำนักบรรพบุรุษ เป็นลูกแท้ ๆ ของมันด้วยนะ
เขาถุยน้ำลายอย่างหัวเสีย สีหน้าขุ่นมัว “ท่านอาจารย์สวี ท่านรู้เรื่องเยอะ ช่วยบอกทีได้ไหมว่าต้าฮวงของเราทำอะไรให้ฟ้าขี้ขโมยโกรธ? หรือว่าไม่ได้เอาหัวหมูส่งให้มันพอ? หรือมันคิดว่าลูกแท้ ๆ อ่อนแอเกินไป เลยทำให้มันเสียหน้า?”
“ใครจะรู้ล่ะ...”