กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 นกเขาแย่งรังนกกางเขน
แสงทองของถูอ๋างกระจัดกระจายเลือนหาย
สมองที่ขาดไปครึ่งซีกอยู่แล้วก็ใส่อย่างอื่นไม่ลงอีก เหลืออยู่แค่ 'ชีวิตข้าจบแล้ว'
ถึงขนาดที่ว่าตอนใกล้ตาย ถูอ๋างกลับไม่ค่อยแค้นไอ้เวรเฉินจือมิ่งที่หลอกเขามาไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง
คงเพราะมดตัวนี้ที่เปิดปากเรียก 'พี่ใหญ่' อย่างระวัง ๆ ก็เป็นคนโง่ที่น่าสงสารเหมือนกัน
แค่รู้สึกว่าตัวเองอุตส่าห์ฟื้นคืนชีพมาได้ ก็ตายแบบนี้เสียดายพิลึก
แต่แล้ว ในตอนที่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย
เขาก็พบว่าเจ้ามดที่แค่มองโลกใหม่แวบเดียวก็แทบจะสลายเต๋าตัวนี้ กลับค่อย ๆ ยืดหลังตรง ผมขาวทั้งหัวกลายเป็นดำ แววตาขุ่นมัวคู่นั้นก็พลันอ่อนโยนขึ้น
ราวกับคนที่ยืนเคียงข้างเขาตอนนี้ไม่ใช่เฉินจือมิ่งอีกต่อไป