กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 สาบานเป็นพี่น้อง
เฉินจืออันมองตามสายตาของจี้อู๋เต้าไป
ก็เห็นจริง ๆ ว่าในความมืดนั้นมีผนังหินอยู่จุดหนึ่งสีต่างจากที่อื่นเล็กน้อย แถมบนผนังหินยังมีรอยแตกเส้นบาง ๆ ไม่ใช่แผ่นทึบทั้งแท่ง
กำลังจะก้าวเข้าไปสำรวจให้แน่ใจ
จู่ ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นจี้อู๋เต้าแอบหยิบยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาจากแหวนสุเมรุแล้วกลืนลงท้อง
บาดแผลบนฝ่ามือตกสะเก็ดให้เห็นด้วยตาเปล่า แป๊บเดียวก็กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม
“เสี่ยวเซิ่งตาน...”
เฉินจืออันเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เฉินอู๋หมิงที่อ้างตัวว่าเป็นนักพรตเร่ร่อนคนนี้ดันมียาเสี่ยวเซิ่งตานด้วย
แถมยังกลืนไปเม็ดหนึ่งเพียงเพื่อรักษาบาดแผลบนฝ่ามือ
รู้ไหมว่านี่คือยาศักดิ์สิทธิ์ที่แม้แต่มหาปรมาจารย์ยังใช้ได้ เขากลับเอามาเปลืองทิ้งง่าย ๆ แบบนี้...