กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 กินหม้อไฟสักมื้อช่างยากเหลือเกิน
หลังจากหวงเหล่าโก่วกับเหล่าหลี่จอมกระบี่จากไป
เฉินจืออันก็หันไปมองสุนัขจิ้งจอกแก่ที่งีบหลับอยู่ตรงมุมห้อง
“รุ่นพี่ชางหู ในชิงชิวมีลูกไม้ป่ากับผักป่ารึเปล่า แบบที่แฝงเศษกฎแห่งเต๋าไว้ด้วยน่ะ...”
สุนัขจิ้งจอกแก่เงยหน้ามองเฉินจืออันแวบหนึ่ง ดูเหมือนไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับตัวเองด้วย
มันเป็นใครกัน?
ก็ปีศาจใหญ่ขั้นกึ่งอริยะครึ่งก้าวน่ะสิ
เป็นหัวโจกของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว จะไปขุดผักป่าให้ไอ้หนูที่ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสแบบนี้ได้ยังไง
แค่จะเหลียวมาใส่ยังขี้เกียจเลย...
เฉินจืออันเห็นท่าไม่โกรธ แค่โบกมือเรียกไปทางห้องครัว