เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 200 ไอ้แก่ขยะ เจ้าจะฆ่าจือไป๋ของข้ารึ?
พอผู้คนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว
เฉินจือไป๋หันไปมองเฉินจือตงที่อยู่บนชิงช้า เป็นครั้งแรกที่เขาขมวดคิ้ว
ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเฉินจือตงกลายเป็นดำสนิท ดวงตาหงส์ค่อย ๆ เบิกขึ้น ตรงหางตายังมีสีขาวจาง ๆ ผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
ตรงหน้านาง มหาปรมาจารย์สามคนที่เหมือนซากศพคุกเข่าอยู่กับพื้น ส่งมีดให้กันไปมาอย่างไร้ความรู้สึก
พวกเขาไม่ได้ใช้วิชาบำเพ็ญเลยด้วยซ้ำ แทงกันไปมาเหมือนคนธรรมดา มีดทุกเล่มเลือดกระจาย ทั้งของแดงของขาวกระเซ็นเลอะเต็มลานบ้าน ดูโหดเหี้ยมเลือดเย็นสุด ๆ
เฉินจือไป๋โบกมือปัดสามคนนั้นให้หายไป พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า “จือตง วิชาของเจ้ายังไม่ฟื้น ถ้าโลกสุเมรุกับโลกเทพมารรู้ว่าเจ้าเกิดใหม่มาอีกชาติ จะมีเรื่องยุ่งยาก... ถอยไปเถอะ!”
“พี่ใหญ่ ข้าแค่ทนไม่ลง”