เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 เพื่อนคืออะไร
ซูหรูลุกขึ้นเดินไปที่เตียงนอน จัดชุดเขียวให้เรียบร้อยแล้วคุกเข่านั่งลง มองเฉินจืออันด้วยสายตานิ่งลึก
ราวกับจะมองเขาให้ทะลุจากข้างนอกจนถึงข้างใน
เฉินจืออันก็เก็บรอยยิ้มลง มองซูหรูตรง ๆ
มองตากันอยู่นาน ซูหรูถอนใจแล้วพูดว่า “ข้าเคยคิดว่าฮ่องเต้ต่อให้เปลี่ยนไปมากแค่ไหน ก็ไม่น่าจะนิ่งเฉยกับชาวบ้านเกือบแสนคนที่ต้องตาย...”
ไม่คิดว่าในที่สุดกลับเป็นเจ้าคนกบฏอย่างเจ้านี่แหละที่ออกมาเก็บกวาดสถานการณ์ ออกโรงแทนชาวบ้านที่ตายเปล่า!
“เรื่องที่หยางกวน ข้าติดค้างบุญคุณเจ้าไว้หนึ่งครั้ง!”
“ไม่จำเป็นหรอก”
เฉินจืออันพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า “ต้าถังไม่ใช่ต้าถังของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง ตอนนั้นปู่ข้านำทหารม้าดำไปรบที่แดนรกร้างเหนือ เกราะเฉินหลิวตายไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า ไม่ใช่เพื่อเฝ้าบ้านเฝ้าจวนให้ตระกูลหลี่...”