กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 โลงศิลาบนผาจักรพรรดิ
เฉินจืออันเพิ่งเดินเข้ามาในจวนเฉินหลิวโหว
ก็เห็นเฉินอาหมานกำลังเพ่งตามองต้นกล้วยไม้ต้นนั้นอยู่
ตอนนี้กล้วยไม้บานถึงกลีบที่ห้าแล้ว เหลือแค่กลีบสุดท้ายยังไม่บาน
อากาศรอบต้นกล้วยไม้บิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ ปราณเป็นเส้น ๆ รั่วออกมาจากรอยแยกที่แตกออก ราวกับมันอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ซึ่งปราณบริบูรณ์กว่าโลกต้าฮวงที่ปราณบางเฉียบนี้ไม่รู้กี่เท่า
พอเห็นเขากลับมา เฉินอาหมานก็กวักมือเรียก “จืออัน รีบมากราบแม่เจ้าสิ!”
“แม่?”
เฉินจืออันมองต้นกล้วยไม้ตาลอย พูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “แม่ข้าไม่ใช่คน?”
“แม่เจ้าไม่ใช่คนอยู่แล้ว...”
เฉินอาหมานยิ้มแบบทาสรัก หน้าตาภูมิใจเต็มที่ “แม่เจ้าเป็นนางฟ้าน้อย!”