เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ในบ้านมีไส้ศึก
“แม่ทัพเซี่ย ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
ออกจากหยางกวนมาเกือบสามพันลี้ กลิ่นอำมหิตบนตัวเซวียอีเหรินก็จางลง เขาพูดเสียงต่ำ “เรารู้ว่าเรายังห่างกันแค่ไหน ไม่ไปตายเปล่าหรอก”
“อย่าโทษข้าเลย”
เซี่ยโหวที่ผมขาวโพลนทั้งหัว สีหน้าซับซ้อน พูดว่า “ตอนข้าได้ข่าวพวกเจ้าแล้วรีบมา ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นมันลงมือไปแล้ว แถมข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้มัน!”
“ข้าเข้าใจ!”
เซวียอีเหรินมองโก่วโหยวเฉวียนที่ถูกไอปีศาจพันรอบอย่างกังวล “พี่หมาเข้าสู่ภาวะมารแล้ว แม่ทัพเซี่ยปลุกเขาให้ตื่นได้ไหม?”
“ไอ้หมอนี่ไม่เป็นไรหรอก”
เซี่ยโหวมองโก่วโหยวเฉวียนที่ตัวเองทุบจนสลบ อธิบายว่า “วิชาดาบปราบมารฆ่าโหดหนัก กลายเป็นมารได้ง่ายมาก ปู่เขากับพ่อเขาก็ผ่านมาแบบนี้ทั้งนั้น”
นอกจากจะทำร้ายสมองนิดหน่อย ก็ไม่เป็นอะไรใหญ่โต!