เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 ลมฝนใกล้มา
“เฒ่าเฝิง อย่ากลัว ให้มันเอาออกมาเลย ข้าหนุนเจ้าเอง!”
ฉินเว่ยเซียนเงยหน้ามองเฝิงจิ้งจือด้วยสีหน้าจริงใจ แล้วพูดว่า “พวกเรานั่งโต๊ะตัวเล็กข้างกันมาห้าร้อยกว่าปี เจ้าก็รู้จักข้า ตลอดชีวิตข้าเกลียดที่สุดก็พวกบัณฑิตขี้อิจฉา ที่ชอบใส่ร้ายคนให้เสียชื่อทั้งที่ไม่มีมูล”
ถ้ามันกล้าใส่ร้ายเจ้าจริง ข้าจะฟันมันแทนเจ้าเอง!
“ส่วนโทสะของท่านโหวเฉินหลิว ข้าแบกรับไว้คนเดียวเอง!”
สีหน้าตกใจและโกรธของเฝิงจิ้งจือค่อย ๆ จางหายไป เขามองต่ำลงมาที่ฉินเว่ยเซียน “ข้านึกว่าเจ้าตัวสูงไม่ถึงห้าฉื่อก็จริง แต่อย่างน้อยก็มีแผนการในอก เป็นคนเจ้าเล่ห์ที่ไม่ธรรมดา”
วันนี้ถึงได้รู้ว่า เจ้าเป็นแค่หมาต่ำช้าที่ขายเพื่อนเพื่อหาความดีความชอบ!
ตั้งแต่ราชวงศ์ต้าหวางสถาปนา
ผ่านมานับหมื่นล้านปี