กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ข้ามันเป็นโรคนั้น
“รู้สึกแปลกใจเหรอ?”
เฉินจืออันยิ้ม “คนที่มีน้ำใจส่งเงินเข้าโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกปีมาหกสิบปีไม่เคยขาดสักครั้ง คนหนึ่ง...ผู้บำเพ็ญเพียรที่ยอมทำลายเมล็ดเต๋าของตัวเองเพื่ออุดคุกหลวง เพราะห่วงความปลอดภัยของชาวบ้าน อีกคน...”
ไม่ควรถูกกดขี่เพียงเพราะเรื่องไม่มีที่พึ่งพาแบบนี้!
ในเมื่อเจ้าไม่มีที่พึ่ง...
“ข้าคนนี้ก็จะเป็นที่พึ่งให้เจ้าเอง!”
“ท่านโหว...”
จูลี่มองเฉินจืออันอย่างตกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้เรื่องพวกนี้
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีอะไร
ที่ส่งเงินเข้าโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกปีเงียบ ๆ ก็เพราะตัวเขาเองก็เป็นเด็กกำพร้าที่ออกมาจากที่นั่น แค่โชคดีได้เดินบนเส้นทางบำเพ็ญเพียรเลยพลิกชะตาชีวิตได้