เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 อาตมาเสวียนจั้ง...
ฉางอัน!
ตอนที่เฉินจือตงสะบัดแสงเทพเจ็ดสีรักษาพญาเผิงปีกทอง สร้อยข้อมือเจ็ดสีบนข้อมือเฉินจืออันก็เรืองแสงจาง ๆ ขึ้นมาด้วย!
รู้สึกถึงไออุ่นที่ส่งมาจากข้อมือ เฉินจืออันขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่กำลังนั่งกินแตงดูเรื่องสนุกอยู่ก็เงยหน้ามองไปไกล ๆ...
จิตสำนึกของร่างจริงเข้าสิงร่างแยกทันที
ที่ชิงโหลวตรอกเชียนมั่วในหลางหยา ร่างแยกที่กำลังก้มหน้าเช็ดโต๊ะอยู่เงยหน้าขึ้นพรวด แล้วพุ่งออกนอกเมืองเป็นเส้นตรงสีเทา!
“จือตงเจอภัยหรือ?”
ระหว่างพุ่งไป ปราณปั่นป่วนรุนแรง ความเร็วทะยานถึงขีดสุด ผ่านตรงไหนเมฆแตกกระจายไปหมด ทิ้งรอยขาวเป็นเส้นตรงไว้บนฟ้า
แต่วัดร้างอยู่ห่างจากเมืองหลางหยาสามร้อยกว่าลี้ ต่อให้ใช้กำลังเต็มที่ พอเขาไปถึงวัดร้าง ก็ไม่เห็นเงาของเฉินจือตงแล้ว
วัดร้างเละเทะไปหมด ในลานมีเลือดสีทองหยดลงบนกองกระเบื้องแตกช้า ๆ