เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 แขกคนแรกของเตาหลอมกระบี่
“ท่านพี่ ได้เวลากลับบ้านไปกินข้าวแล้วนะ!”
จงเหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ เอามือค้ำคางดูเฉินจือมิ่งตีเหล็ก พอเขาวางค้อนเหล็กลง นางก็เอ่ยขึ้นพอดีว่า “วันนี้ทำห่านย่างกับปลาคอดนึ่งที่เจ้าโปรดที่สุดไว้แล้วนะ เป็นของที่จืออานเพิ่งส่งมาทางกระบี่บินเมื่อวานนี้เอง...”
เฉินจือมิ่งใช้ผ้าขนหนูบนไหล่เช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง
เจอสายตาหลงใหลเหมือนคนคลั่งรักของจงเหยียนเข้า พลางนึกถึงคืนน่าอับอายนั้น ก็ส่งเสียงฮึในลำคอ “กระดูกหมูตุ๋นซอสของเหล่าหลี่ทำแล้วรึยัง?”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
จงเหยียนเห็นท่าทางแบบนั้นของเฉินจือมิ่ง ก็ยิ้มจนหางตามีดเป็นเส้นเดียว เอ่ยอย่างขำ ๆ ว่า “งูใหญ่ตัวนั้นหม่อมฉันฆ่าด้วยมือตัวเองเลยนะ เหนื่อยจะแย่!”
มุมปากเฉินจือมิ่งกระตุก
เหล่าหลี่พูดถูก
‘ผู้หญิงนี่มันส่งผลกับความเร็วในการชักกระบี่ของข้าได้จริง ๆ ด้วย...’