เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ความงามแต่โบราณก็เหมือนขุนพลเรืองนาม ไม่ยอมให้โลกเห็นผมหงอก
“ท่านแม่ทัพใหญ่ อยู่ดี ๆ ก็ไม่ยอมเป็นเสนาบดีกรมกลาโหมให้สบาย ต้องมาเสือกเรื่องยึดบ้านล้างตระกูลแบบนี้ด้วย เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ท่าทางก็ยังไม่ฉลาดขึ้นเลยนะ...”
เซียวหนูเอ๋อร์เดินไปมาในอากาศ
เดินไปก้าวหนึ่งก็ทิ้งเส้นด้ายสีแดงไว้เส้นหนึ่ง พริบตาเดียวก็ซอยอากาศรอบตัวเซี่ยโหวใหม่หมด แล้วค่อย ๆ บีบเข้ามาหาเซี่ยโหวทีละก้าว
“ฮ่า ๆ ข้าทำอะไรมาในชีวิตทั้งชีวิต เจ้าขันทีอย่างเจ้าน่ะหรือจะเข้าใจ”
สายตาเซี่ยโหวกวาดไปทั่วสนามรบ
จู่ ๆ ก็เอาง้าวปักพื้นแล้วหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะสะเทือนไปทั่วทั้งสี่ทิศ
แต่กลับฟังดูวังเวงอยู่ไม่น้อย
เซียวหนูเอ๋อร์เห็นดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ร่างกลายเป็นกายหยินในพริบตาแล้วถอยกรูดออกไป
แต่ว่าแม้เขาจะถอยได้เร็ว