เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ฝึกมาตั้งสองปีครึ่ง ในที่สุดก็ควบคุมปราณได้เสียที!
“เจ้าไม่กลัวว่ามันจะย้อนกัดเจ้างั้นรึ?”
ในหมู่บ้านของโจร
เหล่าหลี่ช่วยเฉินจือมิ่งขนสมบัติพลางถามขึ้นว่า “สัตว์ปีศาจใหญ่ขั้นคืนสู่แท้ตัวหนึ่ง แม้แต่ตอนที่ข้ายังแข็งแกร่งเต็มที่ก็ไม่กล้าพูดว่าฆ่ามันได้ในพริบตา!”
“เจ้ากล้าปล่อยให้มันอยู่ในทะเลปราณของเจ้าอย่างสบายใจได้ยังไง?”
เฉินจือมิ่งถลึงตามองโก่วโหยวเฉวียนที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่แวบหนึ่ง
เขาเก็บลูกปัดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาร้อยเป็นพวงอย่างบรรจง พลางพูดลอย ๆ ว่า “เจตจำนงกระบี่ของจูชิงโหวกับนักกระบี่สามพันคนข้ายังย้ายเข้าไปได้หมด ยังจะกลัวงูมังกรตัวหนึ่งอีกหรือ?”
เห็บเยอะไม่กลัวกัด หนี้เยอะไม่กลัวจน!
ข้ากลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว
“จะไปสนอะไรกับเรื่องพวกนั้นอีก?”