กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 เห็นเขาสร้างตึกสูง
เฉินจืออันรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว
ที่แท้สิ่งที่เรียกว่าเวลา
ก็คือการขังเขาไว้ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ปล่อยให้เขาอยู่ไปตายเอง
ห้องเล็กห้องนั้นซอมซ่อจนไม่รู้จะพูดยังไง
มีแค่เตียงหินเตียงเดียวนอนเหงา ๆ อยู่อย่างนั้น นอกจากนั้นไม่มีอะไรเลย
แบบนี้แม่งยังแย่กว่าติดคุกอีก
ติดคุกอย่างน้อยยังมีผู้คุมสองคนเป็นเพื่อนแก้เหงา แถมยังได้ดื่มเหล้าเล็ก ๆ น้อย ๆ อีก
สิ่งเดียวในห้องมืดนี้ที่พอปลอบใจเขาได้ คงมีแค่ปราณที่ไหลมาไม่ขาดสาย
ปราณในนี้มากกว่าข้างนอกตั้งสิบเท่าเอาเสียด้วยซ้ำ