กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
“พี่สาม...อยากให้ข้าช่วยยังไงล่ะ?”
พอเฉินจืออันร้องไห้พอแล้ว เฉินจือไป๋ก็ถามขึ้นเบา ๆ
ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเฉินจืออันแสร้งทำเป็นน่าสงสาร แต่เฉินจือไป๋ก็ไม่แกล้งจับผิด
ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ผืนหนึ่งให้เช็ดน้ำตา แล้วนั่งรอเงียบ ๆ ฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
เฉินจืออันเงยหน้ามองพี่ใหญ่ที่ดูอ่อนโยนทั้งหน้า จู่ ๆ ก็ลังเล ไม่รู้ว่าควรลากเขาเข้ามาเกี่ยวด้วยดีไหม
พี่ใหญ่ดูธรรมดา ๆ แบบนี้...
ถ้าเป็นเพราะตัวเองตาฝาดขึ้นมา เขาไม่ใช่ยอดฝีมืออะไรจริง ๆ ล่ะ?
ให้คนธรรมดาไปหาเจียงไป๋หู่ ก็ไม่ต่างจากหอบของไปส่งถึงหน้าบ้านเขา