กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เหิงเดินออกมาจากห้องนักบิน พอได้ยินคำนี้ก็อดเห็นด้วยไม่ได้ “อีกอย่างท่าเทียบยานที่นี่จัดสรรอัตโนมัติทั้งหมด”
“ตั้งแต่เราเข้าท่าเรือจนเทียบท่า ตลอดทางไม่ต้องบังคับด้วยมือเลยสักนิด”
“ระดับเทคโนโลยีสูงจริง ๆ” เปาเสี่ยวเม่ยเอ่ย “ดูแค่ระบบจัดคิวตรงนี้ ก็ละเอียดกว่าท่าเรือทหารของหลายที่แล้ว”
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ทุกคนสะพายกระเป๋าของตัวเองเดินลงไป
อากาศในท่าเรือเย็นกว่าดาวรกร้างอยู่บ้าง มีกลิ่นโลหะและน้ำยาทำความสะอาดเจืออยู่
พื้นปูด้วยวัสดุที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ขาวจนเปล่งประกาย แทบสะท้อนเงาคนได้
เปาเสี่ยวเม่ยหดคอ “พื้นนี่ก็ถูกเช็ดสะอาดเกินไปแล้ว”
ซูเหอถอนใจ “ยังไงก็ต้องมีเงินจริง ๆ นั่นแหละ!”