กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมกลางคืนพัดมาจากลานกว้าง เย็นเฉียบ พัดให้ใจคนกระตุกแน่น ทั้งขมขื่นในอก
ผ่านไปนานมาก หลินหม่านถึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ไปกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้า”
ตีสี่ของวันถัดมา รถของหลินหม่านจอดอยู่หน้าประตูที่พักโฮมสเตย์แล้ว
เธอคิดว่าวัยรุ่นพวกนี้คงยังไม่ตื่น กลับกลายเป็นว่าทุกคนเดินออกมาตรงเวลากันหมด เสี่ยวเยวี่ยยังถือถุงอาหารเช้าที่เจ้าของโฮมสเตย์ยัดเยียดให้มาด้วย
พอขึ้นรถ เฉินเฉินก็พูดว่า “พี่หลิน เราคิดกันแล้ว วันนี้ไปซื้อของที่นครศูนย์กลางเลยดีกว่า ไร่ชากับไร่อ้อยไม่ทันแล้ว รอมาคราวหน้าแล้วค่อยไปดู”
“ได้” หลินหม่านขานรับ แล้วสตาร์ทรถ