กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเหอได้ยินก็อดมองเขาแวบหนึ่งไม่ได้ “ฉันนึกว่าคนนิสัยอย่างนายน่าจะชอบตกปลาเสียอีก เงียบ ๆ นั่งนิ่งไม่ขยับ ก็ไม่ต่างจากนั่งเหม่อลอยน่ะสิ”
อาเล่อส่ายหน้า “ผมยอมนั่งเหม่อลอยยังดีกว่า”
ซูเหออดหัวเราะอีกไม่ได้ “เอาเถอะ ฉันเองก็เข้าใจความรู้สึกนั้นไม่ไหวเหมือนกัน”
อาเล่อปวดหัว “ตอนนี้หัวหน้าเจิ้งก็จะมาเข้าด้วย คนตกปลาคงยิ่งเยอะขึ้นอีก”
ซูเหอโบกมือ “ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ยังไงทะเลสาบก็ใหญ่ จุพวกเขาได้อยู่แล้ว บอกเฉิงซวี่ไปด้วย ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็แบ่งพื้นที่ให้พวกเขาวันละแปลง อย่าให้กินทั้งทะเลสาบก็พอ”
อาเล่อพยักหน้า “ได้ ผมจะบอกเฉิงซวี่”