กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แพทย์หญิงลี่ลี่ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเขา ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา ร้อนราวกับแผ่นเหล็กที่เผาไฟจนแดง
“ให้เวลาพวกเราอีกหน่อย” เธอพูดเบา ๆ ไม่รู้ว่าพูดกับทหารคนนั้นหรือพูดกับตัวเอง
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น หันไปยังห้องผู้ป่วยห้องถัดไป ฝีเท้าไม่มีความลังเลเลย
ซูเหอก้าวขึ้นยานดวงดาวมุ่งสู่เขตชายแดนอีกครั้ง
ขณะที่ได้รับการติดต่อจากมู่ซือ หัวใจที่ลอยค้างมาหลายวันของเธอก็ตกลงมาได้นิดหนึ่ง
ยังมีชีวิต ยังติดต่อมาได้ แปลว่ายังไม่เลวร้ายขนาดนั้น…
แต่พอเธอได้ยินสถานการณ์รบอันโหดร้ายที่แนวหน้า หัวใจก็เผลอแขวนสูงขึ้นอีกโดยไม่รู้ตัว