กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่อธิการบดีหวังวิ่งตามมาจากด้านหลัง ซูเหอเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนแล้ว
“อาจารย์ซู รอเดี๋ยว!” อธิการบดีหวังก้าวเท้ายาว สองสามก้าวก็ตามทัน “วันนี้สอนได้ดีมาก มีประสบการณ์ยิ่งกว่าครูบางคนในโรงเรียนเราเสียอีก”
ซูเหอยิ้มอย่างเก้อ ๆ “ท่านชมเกินไปแล้วค่ะ”
“ผมพูดความจริง” อธิการบดีหวังชะลอฝีเท้า เดินอยู่ข้าง ๆ เธอ “ลำบากท่านจริง ๆ”
ซูเหอว่า “พอไหวค่ะ พอไหว”
อธิการบดีหวังถอนหายใจ “อาทิตย์หน้าก็ต้องไปสอนที่โรงเรียนที่สองแล้ว เฮ่ ผมรับปากเร็วเกินไป ตอนนั้นไม่น่าตอบตกลงให้พวกเขามาแบ่งส่วนแบ่งเลย”
ซูเหอยังคงยิ้มไว้ ไม่ได้ตอบอะไร