กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซูเหอพูดว่า “ไม่หรอกนะ ในปีที่เกิดภัยพิบัติ มันฝรั่งกับมันเทศล้วนเป็นของที่ช่วยชีวิตคน กินทุกมื้อก็ไม่มีปัญหา แน่นอนว่ารสชาติต้องสู้ข้าวสารถูกแป้งไม่ได้อยู่แล้ว แต่ปรับเปลี่ยนวิธีได้ แป้งมันฝรั่ง แป้งมันเทศ อะไรพวกนั้น ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือผลผลิต ให้ทุกคนได้กินพืชผลใหม่นั่นแหละคือเรื่องสำคัญ”
“ก็จริง” ศาสตราจารย์ฟางหยุดคิดนิดหนึ่ง นึกถึงความร่วมมือของทั้งสองฝ่าย “คุณหมายถึงลูกค้าของฟาร์มหมายเลขเจ็ดงั้นหรือ? แอบพ่วงของส่วนตัวด้วยล่ะสิ?”
ซูเหอยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ “แฮะ ๆ ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ไง”