กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงซวี่ถือชาม ราดน้ำแกงปลาคาร์ปตุ๋นซีอิ๊วลงบนข้าวสวย คลุกให้เข้ากัน แล้วตักเข้าปากคำโต “อร่อยมาก ไม่ได้ ฉันต้องซื้อปลาสักตัวหอบกลับไปให้ลูกสาวที่บ้านกินด้วย”
เสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดแล้ว ตะเกียบควานอยู่ในชามปลาต้มผักดองไม่หยุด คว้าได้ชิ้นปลาก็ยัดเข้าปาก เร็ว แม่น และเด็ดขาดสุด ๆ
ลู่เหิงดูไม่ไหว ตบเขาเบา ๆ “กินช้า ๆ หน่อย ยังมีคนอื่นอยู่นะ”
เสี่ยวไป๋มองคนอื่นรอบ ๆ ที่ไม่ได้ช้ากว่าเขาเท่าไรนัก ยิ้มแฮะ ๆ “อร่อยเกินไป อดใจไม่ไหว”
เปาเสี่ยวเม่ยดื่มซุปปลาตะเพียนเต้าหู้ไปถึงชามที่สองแล้ว อ้อ ไม่ใช่ ต้องเรียกว่าซุปปลารวมเต้าหู้ถึงจะถูก