กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซูเหอสูดกลิ่นหอมหวานจาง ๆ นั้น พลางกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ไหว “มีเยอะพอสมควรแล้ว อีกสักพักก็น่าจะเก็บน้ำผึ้งได้”
พอเฉินโฮ่วได้ยินก็รีบพูดขึ้น “เธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะให้ฉันชิมเป็นคนแรก!”
“ไม่ต้องห่วง ฉันให้คุณชิมเป็นคนแรกแน่นอน”
เหวินเซินโน้มตัวเข้ามาดูแล้วจุ๊ปาก “พวกนี้สีส้มทั้งหมดเลยเหรอ? เยอะขนาดนี้เชียว?”
“ใช่ เดี๋ยวแบ่งรังผึ้งไปให้ทางฟาร์มใหม่สักสองสามรังด้วย ที่นั่นมีพื้นที่กว้างกว่า ต่อไปก็ไม่ขาดแคลนเกสรดอกไม้แล้ว เก็บน้ำผึ้งได้มากขึ้นแน่”
ซูเหอปิดฝาแล้วลุกขึ้น “เอาละ รีบจัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้ามาทำงาน”