กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่เหิงมองท้องฟ้าสีเทาหม่นนอกหน้าต่าง “บอกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ต่อให้มีคนเชื่อ ก็ไม่มีทางสืบหาเจอฟาร์มหมายเลขเจ็ด อย่าคิดมากเลย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”
“หัวหน้าพูดถูก!” เสี่ยวไป๋แสยะยิ้ม “พอกลับไป พวกเราก็จะได้กินไข่เป็ดเค็มแล้ว แค่คิดก็ดีใจจะแย่”
เหล่าเฉินส่ายหน้า “นิสัยแบบนายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดีหรือไม่ดีกันแน่”
“ดีสิ” เสี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย “ไข่เป็ดเค็มกินคู่กับโจ๊กข้าว แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว”
ขณะที่พวกลู่เหิงกลับถึงบ้าน กล่องพัสดุก็ถูกวางไว้ในตู้เซฟหน้าประตูเรียบร้อยแล้ว
เสี่ยวไป๋เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปหยิบกล่องออกมา
เขาเขย่าเบา ๆ แล้วได้ยินเสียงของข้างในกลิ้งดังกรุ๊งกริ๊งอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้ตื่นเต้นเข้าไปใหญ่