กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“แค่ก คนเราต้องดูที่การกระทำ ไม่ใช่ความคิดหรอกค่ะ” ซูเหอรีบคีบเลือดไก่จากชามของตัวเองให้เขาชิ้นหนึ่ง “ลองชิมอันนี้ดูสิคะ”
“ฮึ” ศาสตราจารย์ฟางไม่คิดจะแฉเธอ กินเนื้อไก่ที่เหลืออยู่ในจานต่อจนหมด แม้แต่พริกสับก็ไม่เหลือ
อีกฟากหนึ่งของโรงอาหาร หลัวเฟยกำลังกินเนื้อในถาดอาหารอย่างตะกละตะกลาม “ตอนแรกที่ผมยื่นคำขอมาฟาร์ม นั่นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของผมแล้ว”
สมาชิกทีมอีกคนกลืนเนื้อไก่ในปากลง แล้วพยักหน้าแรง ๆ “อีกไม่นาน พวกเราก็จะรักษาอาการคลุ้มคลั่งได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ช่วงนี้ผมตรวจค่าความเสถียร มันเพิ่มขึ้นตลอดเลย”
“ฉันก็เหมือนกัน” หลัวเฟยหัวเราะเบา ๆ “เมื่อก่อนฉันไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตอยู่จนแก่ได้”