กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ชายคนนั้นก้มหน้า เสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ “ไม่รู้…เธอหมดสติอยู่ตลอด พอฟื้นขึ้นมา ผมก็ไม่กล้าบอกเธอ”
เขาเงยหน้าขึ้นทันที “คุณตำรวจครับ ผมผิดเอง ผมรับผิด ขอพวกคุณเห็นแก่ที่ผมเป็นผู้กระทำผิดครั้งแรก แม่ผมยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล…”
เจ้าหน้าที่เหมิงยกมือขัดเขา “ท่าทีรับผิดเป็นเรื่องหนึ่ง ความรับผิดทางกฎหมายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง คุณเซ็นยืนยันบันทึกคำให้การก่อน”
เขาเลื่อนคอมพิวเตอร์แสงไปตรงหน้าชายคนนั้น
ชายคนนั้นมองตัวหนังสือหนาแน่นยั้วเยี้ยบนหน้าจอ มือสั่นเทายื่นไปเซ็นชื่อ ปลายนิ้วกดบนหน้าจอสองครั้งกว่าจะกดถูกตำแหน่ง
อาเล่อลุกขึ้นเดินไปถึงประตูห้องสอบสวน หันกลับไปมองชายคนนั้นแวบหนึ่ง