กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซูเหอนอนลงได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่าห้องโดยสารสั่นสะเทือนเล็กน้อย จากนั้นความรู้สึกไร้น้ำหนักก็แผ่มาอย่างต่อเนื่อง เขย่าเธอจนเวียนหัว
สองสามนาทีต่อมา ความรู้สึกทั้งหมดก็หายไป หากไม่ใช่เพราะทิวทัศน์นอกหน้าต่างกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ ซูเหอคงเกือบคิดว่ายานอวกาศหยุดนิ่งอยู่กับที่แล้ว
ที่พี่มู่ซือพูดไว้ไม่ผิดจริง ๆ ด้วย
ยานอวกาศบินไปได้ราวสิบนาที นอกหน้าต่างก็สว่างขึ้นมาทันที เนบิวลารูปวังวนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเหอ ราวกับดวงตาสีสันที่หมุนอย่างช้า ๆ