เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 226 พังแล้ว! ถล่มแล้ว!
“แม่นางแซ่หนิว เจ้าป่วยเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า? มายืนพูดจาเพ้อเจ้ออะไรตรงนี้? อะไรถูกไม่ถูก ถูกไม่ถูกกันแน่? เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่!”
เย่ซีซีดึงแขนตัวเองกลับมาอย่างเงียบเชียบ แล้วกลอกตาบนใส่เย่หว่านซีไปทีหนึ่ง
เมื่อรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนเองเสียกิริยาไปหน่อย เย่หว่านซีจึงสงบสติอารมณ์ลง แล้วพูดต่อว่า
“เย่ซีซี เจ้ายอมรับมาเถอะ ว่าเจ้าก็กลับชาติมาเกิดเหมือนกัน ชาตินี้เจ้าถึงไม่ได้เกาะติดท่านอ๋องน้อยอันตามที่เราตกลงกันไว้...”
“หยุดเลย หยุดเดี๋ยวนี้!” เย่ซีซียกมือทำท่าห้าม “ข้าไม่มีเวลามาฟังเจ้าพูดจาไร้สาระแถวนี้หรอกนะ ข้ายังต้องกลับไปตามท่านแม่ให้ไปสู่ขอที่ตระกูลเซียวอยู่อีก!”
เย่หว่านซีลนลานขึ้นมาทันที เมื่อกรู่นางแค่พูดพล่อยๆ ไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจะยกเซียวเหิงอวี่ให้เย่ซีซีจริงๆ เสียหน่อย
ต่อให้เซียวเหิงอวี่จะไม่ใช่คนดีเด่อะไร แต่เขาก็เป็นบันไดก้าวสำคัญที่จะพานางขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา
มีเพียงพึ่งพาเขาเท่านั้น นางถึงจะค่อยๆ ก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดินีได้ทีละก้าว
คิดได้ดังนี้ นางก็คว้าแขนเย่ซีซีเอาไว้หมับ “เย่ซีซี ข้าไม่สนหรอกนะว่าเจ้าจะกลับชาติมาเกิดหรือไม่ แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ ถ้าเจ้ากล้ามาทำลายเรื่องดีๆ ของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”