กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 222 ช่วยข้าด้วย! ข้าจะตายแล้ว!
ตอนที่หวังโหย่วฉายเดินมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเลี่ยว ก็ได้ยินเสียงหวีดร้องโหยหวนนี้พอดี
ขาทั้งสองข้างของเขาอ่อนยวบจนเกือบจะล้มพับลงไปกับพื้น
หวังเต๋อฟาตาไวและมือไว รีบยื่นมือไปประคองเขาไว้ทันที “ปู่ ท่านเป็นอะไรไปเนี่ย?”
“ไม่เป็นไร!” หวังโหย่วฉายปากแข็ง ยืนกรานไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองเพิ่งจะโดนเสียงร้องเมื่อกี้ทำให้ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ
“อ๋อ!” หวังเต๋อฟาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ปู่ หรือว่าพวกเราสองคนกลับกันเถอะ ย่าบอกไว้ว่าบ้านตระกูลเลี่ยวเพิ่งมีคนตาย มันอัปมงคลมาก! หากไปติดเอาสิ่งไม่ดีไม่งามกลับมา มันจะไม่ดีเอานะ!”
หวังโหย่วฉายถลึงตาใส่เขา “อย่าไปฟังย่าเจ้าพูดจาเลอะเทอะ นางเป็นผู้หญิงผมยาวแต่ปัญญาสั้น นางจะไปรู้อะไร? พวกเราผู้ชายพลังหยางแรงกล้า จะไปกลัวพวกสิ่งชั่วร้ายอัปมงคลพวกนั้นได้อย่างไร?”
คำพูดนี้ เขาไม่เพียงแต่พูดให้หวังเต๋อฟาฟัง แต่ยังพูดเพื่อปลอบใจตัวเองด้วย
ต่อให้ภูตผีปีศาจจะเก่งกาจมาจากไหน พอมาอยู่ต่อหน้าลูกผู้ชายตัวจริงอย่างพวกเขาก็เป็นแค่พวกกระจอกที่ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
หวังเต๋อฟาคิดตามแล้วก็เห็นว่าจริง ปู่ของเขาเป็นชายที่เก่งกาจที่สุดในหมู่บ้านกุ่ยชุนแห่งนี้อย่างไร้ผู้ทัดเทียม