กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 48 เรื่องดีไม่เคยมี เก่งแต่สร้างเรื่อง
“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้าไปคนเดียวก็พอแล้ว”
ล่าสัตว์เป็นแค่ข้ออ้าง ความตั้งใจจริงของเย่ซีซีคือการแอบเข้าไปกินมื้อใหญ่ในมิติส่วนตัวต่างหาก
ตอนกักตุนเสบียงคราวก่อน นางจงใจตุนไก่ป่ากับกระต่ายป่าเอาไว้บ้างแล้ว
เดี๋ยวถ้าจับไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยเนียนๆ ควักออกมาจากมิติสักสองสามตัว เอามาปรับเปลี่ยนอาหารการกินให้คนในครอบครัวเสียหน่อย
“แบบนั้นจะไปได้ยังไง เจ้าเป็นเด็กสาวตัวคนเดียวเข้าไปในป่ามันอันตรายจะตายไป ถ้าเจอบังเอิญสัตว์ร้ายเข้าจะทำยังไง?”
พระชายาอันอ๋องมีปฏิกิริยายิ่งกว่าเจียงชิงเยว่เสียอีก ก็ใครใช้ให้เย่ซีซีเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่นางถูกใจเข้าอย่างจังเล่า?
“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ตอนอยู่บ้านนอก ข้าก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับพ่อบุญธรรมและพี่ชายบุญธรรมอยู่บ่อยๆ”