ตอนที่ 4 หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ

ตอนที่ 4 หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ

ต่อหน้าผู้คนมากมาย ตอนแรกเย่ซีซีก็กะว่าจะอดทนไว้หน่อย เพื่อจะได้รีบสลัดป้าย ‘นางร้ายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง’ ทิ้งไปให้เร็วที่สุด

แต่เย่หว่านซีกลับทำตัวเหมือนกินเนื้อแมวเข้าไป ถึงได้ดิ้นพล่านไม่ยอมหยุด นางเลยทนไม่ไหว ฟาดฝ่ามือใส่หน้าไปฉาดใหญ่

“เพียะ——”

“หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ! เป็นอะไรมากไหม มีปากอยู่คนเดียวหรือไง ถึงได้พ่นไม่หยุดทั้งวัน อยากโชว์นักเหรอ”

บริเวณที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงทันตา

เมื่อเห็นรอยนิ้วมือสีแดงเถือกบนแก้มซ้ายของเย่หว่านซี บรรดาไทยมุงทั้งหลายต่างก็ตกใจและสงสารจับใจ

ตกใจที่เย่ซีซีกล้าตบคนต่อหน้าธารกำนัล

และสงสารที่เย่หว่านซีต้องมาโดนนางร้ายรังแก

เย่หว่านซีกุมแก้มที่แสบร้อนไว้ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ