กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 8
ตอนที่เขาพูดอยู่ เขาก็เลียเม็ดข้าวที่ติดอยู่ตรงริมฝีปากเบา ๆ
เมล็ดข้าวบานแตกออกเป็นดอกแล้ว ดูนุ่มเละละเอียด สีริมฝีปากของเขาแดงกว่าปกติอยู่นิดหน่อย
ชั่วพริบตาหนึ่งเฉินจือจวนถึงกับฟังไม่ชัดว่าเขากำลังพูดอะไร
พอเห็นเขาไม่พูด เสิ่นซางเหนียนก็ส่งเสียง “หืม” อย่างสงสัย “ทำไมนายไม่พูดล่ะ?”
เฉินจือจวนได้สติ “ถ้าฉันคิดมาก เมื่อกี้ฉันก็ไม่ให้นายชิมแล้ว”
“…อ๊าว…”
เสิ่นซางเหนียนลากเสียงตอบ แล้ววางช้อนคืนลงในชาม “งั้นฉันก็ไม่ต้องไปตามพนักงานแล้วสินะ”