กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 เพื่อนธรรมดา ๆ
ในมือเขาหนีบกระดาษนุ่มลายพิมพ์ไว้แผ่นหนึ่ง
เสิ่นซางเหนียนไม่ปริปาก ไม่รับมันด้วย
ไม่มีท่าทีใด ๆ ทั้งสิ้น
เฉินจือจวนถอนหายใจทิ้งกระดาษห่อนั้นลงบนโต๊ะ แล้วเอนเข้ามาตามจังหวะ มือคีบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดที่หางตาของเขาเบา ๆ
เสิ่นซางเหนียนหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
บนกระดาษนุ่มมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ติดอยู่
“รับได้ไหม” เขาถามขึ้นเอง เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากอนามัยทึบกว่าปกติ
เสิ่นซางเหนียนชะงัก “อะไรนะ”
“ท่าทีที่ฉันมีต่อนาย” เฉินจือจวนพูด