กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ลมบนภูเขา
ซุนเฮ่อหยางโมโหจนหัวเราะออกมา
เขาเดินไปเดินมาสองสามก้าว มือเท้าสะเอว สูดลมหายใจเข้าลึกสองครั้ง “เสิ่นเหนียนเหนียน ทำร้ายร่างกายโดยเจตนาใช่ไหม?”
เสิ่นซางเหนียนหัวเราะในลำคอ “นายเป็นคนเริ่มโจมตีฉันก่อน ฉันอย่างมากก็แค่ป้องกันตัว”
ซุนเฮ่อหยาง: “…อ้อ งั้นตัดขาดความเป็นเพื่อนเลย”
เขาหันหลังเดินออกไป
ตอนเช้ายังฟ้าโปร่งแดดจ้า พอตกบ่ายจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นครึ้ม
เสิ่นซางเหนียนนอนกลางวันจนตื่นเองตามธรรมชาติ ตอนตื่นได้ยินเสียงลมข้างนอกดังมาก เขาจมอยู่ในผ้าห่มนุ่ม ๆ เพราะหลับสนิทเกินไป จิตสำนึกจึงยังไม่ค่อยแจ่มใส มือจึงคว้าโทรศัพท์มือถือจากใต้หมอนโดยอัตโนมัติ
เปิดวีแชต
เลื่อนดูรายชื่อ