เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 หุบปากไปเลย
สวีสือลู่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดื่มชานม “ใครน่ะ?”
“ก็ไอ้เด็กเวรเสิ่นซางเหนียนไง” สวีรั่วเหยียนพูด “ดูเหมือนพ่อของลูกจะตามหาลูก”
เปลือกตาขวาของสวีสือลู่กระตุกนิดหนึ่ง ในใจรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ “ถ้าพ่ออยากหาฉันก็มาหาฉันตรง ๆ ได้นี่ ทำไมต้องผ่านเสิ่นซางเหนียนมาหาฉันด้วย?” สวีรั่วเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วคิดตาม “ใครจะไปรู้ล่ะ?”
เธอไม่ใส่ใจ ก้มหน้ามองเล็บที่ทำไว้ต่อไป
ตอนที่สวีสือลู่ยืดคอชะเง้อมองที่ประตู เสิ่นซางเหนียนก็มาถึงแล้ว
เขาไม่แม้แต่จะขี้เกียจเข้าร้านทำเล็บ ยืนอยู่ที่ประตู แล้วพูดว่า “ออกมา มีเรื่องจะคุยด้วย”
สวีสือลู่วางชานมลง แล้วเดินออกไปอย่างไม่ระวังตัว
เขามองเสิ่นซางเหนียนตั้งแต่หัวจรดเท้า จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา “ทำไมมีแค่แกคนเดียวล่ะ? พี่จือจวนไปไหน?”
เขาปิดปากตัวเอง แววสะใจในดวงตากำลังจะล้นออกมา “อย่าบอกนะว่าทะเลาะกันจนเลิกไปแล้ว?”