เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 111 ไต่สู่เมฆคราม
“เสิ่นซางเหนียน”
เสิ่นจิ้งเต๋อเรียกเขาด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “ถ้าแกเลิกกับมันตอนนี้ พ่อจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกจะกินไปวัน ๆ รอวันตายต่อไปก็ได้ หุ้นในมือพ่อจะแบ่งให้แกกับหมิงฉีเท่า ๆ กัน…”
เสิ่นซางเหนียนนั่งบนโซฟาอย่างไม่แยแส แยกขาออกเล็กน้อย มือทั้งสองวางอยู่บนเข่า
ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงใส่เสื้อแขนสั้นตั้งแต่เนิ่น ๆ เป็นเสื้อแขนสั้นสีดำ คิ้วและดวงตาคมเย็นชา ผมด้านหน้าที่ยาวกว่าเดิมมากถูกเขาใช้มือปัดไปข้าง ๆ ตามสบาย สีหน้าดูเรื่อย ๆ และเรียบเฉย ราวกับคำขู่ของเสิ่นจิ้งเต๋อไม่ส่งผลใด ๆ กับเขาเลย
เสิ่นจิ้งเต๋อจ้องเขม็ง
ในใจเขาเชื่อมั่นว่าเสิ่นซางเหนียนต้องยอมอ่อนข้อแน่ ๆ
เพราะเมื่อเทียบกับหุ้นของกลุ่มธุรกิจเสิ่นแล้ว คนรักเล็ก ๆ คนหนึ่งก็ไม่นับว่าอะไรเลย
ถ้าตัวเลือกนี้ถูกวางตรงหน้าเสิ่นจิ้งเต๋อ เขาจะเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เสิ่นซางเหนียนดูเหมือนจะรู้สึกว่ามันไร้สาระอยู่บ้าง เขาเบือนหน้าไปหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเสิ่นจิ้งเต๋อ