กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 พูดพ่อแก่น่ะสิ
เสิ่นซางเหนียนมองเห็นเงาของตัวเองราง ๆ จากกระจกระเบียง ใบหน้าของเงาดูราวกับด้านชา
เขารู้สึกถึงความไม่จริง
ราวกับว่าทุกสิ่งเป็นเพียงความฝัน
“…เหนียนเหนียน…”
เสียงที่คุ้นเคยและอบอุ่นทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง
ขนตาเสิ่นซางเหนียนสั่นไหวเล็กน้อย เขาหันกลับไปโดยจิตสำนึก
เฉินจือจวนสวมชุดนอน ยืนอยู่ที่ประตูระเบียง มือถือแก้วน้ำอยู่
สีหน้าของเขาเรียบเฉย ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
เมื่อสายตาสบกัน เขาถอนหายใจ ราวกับกลืนคำพูดกลับลงไป แล้วเอ่ยว่า “มานี่ ดื่มน้ำ”