กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 อัปยศ
เสิ่นจิ้งเต๋อเม้มริมฝีปาก ริ้วรอยสองข้างแก้มลึกยิ่งขึ้น เขาเรียกเธอทั้งชื่อและนามสกุล “เสิ่นหมิงฉี อาจเป็นเพราะปกติแม่ของเธอตามใจเธอมากเกินไป จึงทำให้ตอนนี้เธอกำเริบถึงเพียงนี้ คิดว่าอะไร ๆ ก็ทำได้ทั้งนั้น”
เขาจ้องมองเสิ่นหมิงฉี ราวกับกำลังออกราชโองการ “ตอนนี้ แยกทางกับเธอเดี๋ยวนี้ ฉันก็จะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”
เสิ่นหมิงฉีหนักแน่น “ไม่เลิก”
เสิ่นจิ้งเต๋อหน้าซีดเขียว “เธอคิดจะต่อสู้ให้ถึงที่สุดงั้นหรือ”
จะต่อสู้ให้ถึงที่สุดหรือ
เสิ่นหมิงฉีทอดขนตาลง
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงบ่ายวันที่สอบเกาเข่าเสร็จ
แสงแดดร้อนระอุ แผดจนแทบลืมตาไม่ขึ้น