กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 รอยฟันเป็นวง
ชั่วขณะนี้ทุกสรรพเสียงเงียบสงัด
เสิ่นซางเหนียนเม้มริมฝีปากที่แห้งเล็กน้อย พูดว่า “นายกลับไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“หลอกนายน่ะ” เฉินจือจวนตอบอย่างรวดเร็ว “ฉันยังไม่ไป”
ค่ำคืนวันฝนตกเงียบสงบเป็นพิเศษ ถ้าไม่นับคนทำงาน office คนส่วนใหญ่เวลานี้คงไม่เลือกออกจากบ้าน
รถสปอร์ตคันนั้นที่ใต้ตึกยังคงจอดอยู่ที่เดิม
ตอนที่เสิ่นซางเหนียนลงมา เขาลนลานมาก เท้ายังสวมรองเท้าแตะอยู่เลย
พื้นดินเปียกชื้น เพราะฝนไม่หนักจึงไม่มีน้ำขังเท่าไหร่
ประตูที่นั่งข้างคนขับหันเข้าหาประตูทางเข้าตึกพอดี
เสิ่นซางเหนียนยืนอยู่หน้ากระจกรถ เคาะหน้าต่างเบา ๆ